The Dutch translation / Nederlandse vertaling: Meekrap is een plant die ongeveer 60–100 cm hoog wordt en bij het verven een rode kleur geeft.De Latijnse naam is Rubia tinctorum. Rubia betekent “rood” en tinctorum verwijst naar de geschiktheid om mee te verven.De wortels kunnen 50–100 cm lang worden. Alleen de wortels van de plant worden gebruikt om te verven. Na drie jaar konden de wortels worden geoogst. Ze werden daarna gedroogd, gemalen en gezeefd.Meekrap werd al in de 12e eeuw verbouwd in Zeeland, in Nederland. In de 16e en 17e eeuw was Nederland de grootste producent van meekrap in Europa.In 1868 slaagden de Duitse chemici Gräbe en Liebermann erin om de eerste synthetische meekrapkleurstof te produceren. Na deze ontdekking nam de teelt en productie van meekrap snel af.Recept om te verven met meekrap:- 100 gram wol- Beits met 20 gram aluin en 5 gram wijnsteenzuur- 50 gram meekrapwortel, een nacht geweekt in waterVoeg de wol en de meekrap toe aan een verfbad en verhit tot net onder het kookpunt. Houd deze temperatuur één uur aan. Laat afkoelen en spoel daarna grondig uit met water.Bron:Meekrap – vroeger en nu door Anneke van Dijk – van der Peijl

Laten we het hebben over middeleeuws spinnen! In het vroegmiddeleeuwse Europa werden garens volledig met spintollen gemaakt.Spinners gebruikten spinsteentjes/spinklosjes van klei, steen, glas of bot, gevormd om de spintol in balans te houden. De spintol zelf was van hout gemaakt.Spinnen met de spintol was zeer tijdrovend werk, en het waren vooral meisjes en vrouwen die deze vaardigheid beoefenden.Het grootwiel (ook wel handwiel genoemd), een spinnewiel dat werd bediend met een met de hand aangedreven spil, kwam rond de late 14e eeuw in Europa. In het begin werden alleen inslagdraden op het grootwiel gesponnen, terwijl kettingdraden nog steeds met de spintol werden gemaakt.In de 15e eeuw begonnen mensen steeds vaker zowel ketting- als inslagdraden op het inmiddels algemeen geaccepteerde grootwiel te spinnen, hoewel de spintol daarnaast in gebruik bleef.

Kaartweven was in de middeleeuwen een veelgebruikte techniek om smalle, sterke banden te maken voor onder andere kleding, riemen en kerkelijke textilia. In de middeleeuwen zien we veel kaartweefbanden die met een techniek binnen het kaartweven is gemaakt, genaamd gebrocheerd kaartweven. Er werden extra inslagdraden van zijde of metaal (goud of zilver) toegevoegd. Zo ontstonden glanzende patronen die rijkdom en status uitstraalden. Wat is jouw favoriete kaartgeweven band?

In de 15e eeuw werden uitsluitend natuurlijke kleurstoffen gebruikt. De meest gebruikte kleuren waren:

In de Middeleeuwen hadden kussens verschillende functies: om op te zitten, als hoofdkussens om op te slapen en voor gebruik in de kerk.

Wat betekent het om het garen te appreteren ofwel lijmen/sterken (sizen)?

Handweven kan op verschillende soorten weefgetouwen; elk weefgetouw heeft zijn eigen voor- en nadelen.

Lakenloodjes (cloth seals in het Engels, Tuch plombe in het Duits) zijn loden labels die aangeven dat het laken is geproduceerd volgens vastgestelde kwaliteitsregels.

Fustein is een type gemengde stof. In de middeleeuwen werd meestal een linnen schering en een katoenen inslag gebruikt. Fustein is waarschijnlijk ontstaan in Fustat, tegenwoordig onderdeel van Caïro in Egypte, rond 200 na Christus. Uiteindelijk verspreidde de stof zich naar Spanje en Italië, waar in de 13e eeuw fusteingilden ontstonden. In de 14e, 15e en 16e eeuw bereikte de handel in fustein een hoogtepunt. In 1420 bedroeg de jaarlijkse export van fustein vanuit Venetië, Italië, ongeveer 40.000 stuks.

German Brick Stitch is een vorm van telborduurwerk (counted thread embroidery). Deze techniek dateert uit de late 13e eeuw tot het midden van de 15e eeuw. Borduurwerk in German Brick Stitch wordt vooral in Duitsland gevonden, maar er zijn ook vondsten uit België en Nederland.